menu
blogs > Boris

Gamen als verdoving

2 NOV 2017

Grote twijfel aan mijzelf en angst spelen al lang een rol in mijn leven. Op de lagere en middelbare school kon ik goed meekomen. Ook al kon ik met iedereen goed overweg, toch voelde ik me altijd anders en eenzaam. Thuis had ik wel vrienden uit de straat en ook met mijn broers en zussen kon ik goed overweg, maar op mijn eigen zolderkamer voelde ik me stukken veiliger. Ik begon met gamen. Gamen gaf me plezier en ook altijd dat extra gevoel van veiligheid.

In de loop van het MBO-onderwijs werden mijn klachten erger. Ik besefte dat ik later, ‘ooit’, als ik klaar was met mijn opleiding, dat ik dan op mijzelf zou gaan wonen. Weg van thuis, weg van mijn ouders. Ik was ervan overtuigd dat me dat niet zou gaan lukken. Vlak voor het einde van mijn opleiding ben ik ermee gestopt.

Thuis bij mijn ouders kon ik m’n draai niet vinden. Ik wist niet wat ik met mijn emoties moest. Af en toe had ik een bijbaantje via het uitzendbureau, maar meestal zat ik thuis. Ik had tijd te over, ik hing in huis rond, keek tv of zat te gamen. Als ik aan het gamen was dan was ik niet zo bezig met die twijfel aan mijzelf of en hoe mijn toekomst er uit zou gaan zien. Voor de computer raakte ik het besef van tijd kwijt. Voor ik het wist was het 3 uur ‘s nachts.

Na een behandeling bij de GGZ voor een dwangstoornis en een psychologisch onderzoek kwam kort na mijn 25e verjaardag een lichte vorm van autisme naar voren. Het balletje is toen gaan rollen. Negen maanden later ben ik bij RIBW Brabant komen wonen. Ik heb leren praten, heb leren vertrouwen en om hulp durven vragen. Iets dat ik in het verleden eigenlijk maar weinig deed. Door het wederzijds vertrouwen had ik niet meer het gevoel dat ik er alleen voor stond. Zo durfde ik langzaamaan aan een zelfstandige toekomst te werken.

Door het wederzijds vertrouwen kwam ik verder in mijn herstel. Ik werd gelukkiger in het leven. Ook omdat ik niet meer via het gamen wegliep voor mijn eigen onzekerheid of de grote twijfel aan mijzelf. Ik heb me mogen ontwikkelen. Ik ben van begeleid wonen in een woongroep van 7 mensen langzaam doorgestroomd naar ambulant wonen in een flat die ik huur bij de woningbouwvereniging. Ook ben ik van dagbesteding via vrijwilligerswerk naar een opleiding tot ervaringsdeskundige gegroeid. En nu met het afronden van de opleiding, kan ik met o.a.  vrijwilligerswerk de theorie in de praktijk brengen en zo de stap zetten richting betaald werk.

Ik game nog wel regelmatig. Nu game ik ter ontspanning en heb ik niet meer die drang om hierin te vluchten voor de twijfel aan mijzelf. Hierbij is voor mij het wederzijds vertrouwen van de mensen om mij heen en mijn eigen ontwikkeling naar een zelfstandig leven in de maatschappij heel belangrijk. Ondanks de grote twijfel aan mijzelf en de angsten die ik nog dagelijks ervaar, kan ik zeggen dat ik nu een gelukkig mens ben.

Bloggers
Boris
+
werkt als vrijwillig ervaringsdeskundig medewerker bij verschillende projecten. In zijn blogs vertelt hij o.a. over zijn gameverslaving.
Collin
+
Collin werkt als ervaringsdeskundig medewerker Maatschappelijk Steunsysteem Tilburg
Eliane
+
Eliane blogt op aspergermama.nl over haar leven met autisme en psychoses
Lenie
+
Lenie schrijft haar eigen gedichten over van alles en nog wat
Liesbeth
+
bemiddelt als onafhankelijke vertrouwenspersoon cliënten bij conflicten tussen cliënt en organisatie
Myra
+
Vice-voorzitter van de Cliëntenraad
Puck
+
Als ambassadeur van de stichting Samen Sterk zonder Stigma wil Puck andere jongeren helpen die worstelen met psychische problemen
Sandra
+
Na de opleiding Howie the Harp te hebben gevolgd, werkt Sandra nu als ervaringsdeskundig medewerker bij Het Kiemuur.