menu
blogs > Sandra van Herpt

Herstelverhalen delen in de klas

12 NOV 2015
Vandaag vertelt iedere klasgenoot in zo'n twee minuten zijn of haar verhaal. Dat lijkt niet lang, maar met een grote groep (zo'n vijfentwintig) en gedurende de hele dag verspreid merk ik toch dat er veel emoties in het klaslokaal hangen. Zelf zit ik in een actief luisterende houding, om als een spons alles op te zuigen. Dat probeer ik af te leren, zodat ik het wat meer op zijn beloop kan laten gaan. Dus ik ga wat droedelen, naar de schoolgaande kindjes kijken en genieten van het mooie herfstzonnetje. 

Groot, lang, en intens
We krijgen deze dag allerlei tips mee hoe je een begin kan maken met je eigen herstelverhaal. En aan het einde van de middag vertelt een van de docenten haar eerste herstelverhaal. Groot, lang, en intens. Ik denk: "wat wil ik eigenlijk schrijven en vertellen, of wat juist niet ?". Mijn levensloop komt in mijn hoofd voorbij, en het duizelt me even. Ik ben ontroerd en geraakt door de vele verhalen, de intimiteit en de veiligheid binnen de groep. Ook ik ga voor de klas met mijn stukje. Best spannend allemaal. Spreken voor een groep vind ik niet vervelend, maar nu gaat het over mij!

Kwetsbaarheid en emoties
En dan ben ik aan de beurt om mijn herstelverhaal aan de klas en coaches te presenteren. Wat ga ik wel of juist niet vertellen ? Gaat het me raken als ik het voorlees? Ik ben behoorlijk gespannen als de dag daar is, en tegelijkertijd voel ik ook de kracht om het wel te doen. Mijn hart klopt beduidend vaker dan normaal en mijn mond is droog. Ik wil het rustig vertellen, met aandacht. En dat lukt. Mijn keel kriebelt en ik kuch regelmatig. De emoties zijn zeer aanwezig. Dat kan en dat mag, dat is een van de vele mooie dingen binnen deze opleiding. Ik hoor het applaus van mijn klasgenoten, voel me trots dat ik dit heb overwonnen. Neem 'n slok thee,  en lees dan mijn herstelgedicht voor.

Life starts at 40
Ik krijg complimenten over de vorm van mijn verhaal, dat ik mijn kwetsbaarheid en emoties durfde tonen. Mijn hart raast door mijn lijf, en de pauze komt me zeer gelegen...... Op het toilet hoor ik mezelf zeggen: "goed gedaan Sandra!".
In de hal komt een student naar me toe die vandaag met ons meekijkt. Hij bedankt me voor mijn verhaal. Hij zegt er iets van te kunnen leren, en er iets mee te kunnen. En nu anders aankijkt tegen het binnenkort 40 jaar worden. Life starts at 40, geldt zeker voor mij!
En dan bonkt mijn hart nog harder. Dit is zo'n waardevol moment.
Ik voel zoveel kracht en zoveel voldoening. Dat kan ik niet onder woorden brengen.
Bloggers
Boris
+
werkt als vrijwillig ervaringsdeskundig medewerker bij verschillende projecten. In zijn blogs vertelt hij o.a. over zijn gameverslaving.
Collin
+
Collin werkt als ervaringsdeskundig medewerker Maatschappelijk Steunsysteem Tilburg
Eliane
+
Eliane blogt op aspergermama.nl over haar leven met autisme en psychoses
Lenie
+
Lenie schrijft haar eigen gedichten over van alles en nog wat
Liesbeth
+
bemiddelt als onafhankelijke vertrouwenspersoon cliënten bij conflicten tussen cliënt en organisatie
Myra
+
Vice-voorzitter van de Cliëntenraad
Puck
+
Als ambassadeur van de stichting Samen Sterk zonder Stigma wil Puck andere jongeren helpen die worstelen met psychische problemen
Sandra
+
Na de opleiding Howie the Harp te hebben gevolgd, werkt Sandra nu als ervaringsdeskundig medewerker bij Het Kiemuur.